Merhaba P90X Ailesi,

Programıma baÅŸlayalı yaklaşık 35 gün kadar oldu. Fakat 14. günümde küçük bir sorundan dolayı serüvenime ara vermek zorunda kaldım. Bu durum beni moral olarak depresyona soktu diyebilirim :-)  Çünkü o 1 – 1.30 saat ne kadar zor gelse de günden güne alışmıştım sanki. Nasıl iÅŸe gitmeyi, yemek yemeyi, uyumayı vs. ihtiyaç veya sorumluluk olarak yerine getiriyorsam P90X de o duruma gelmiÅŸti. Taa ki o talihsiz motor kazasını yaÅŸayana kadar…

Ä°lk günler bu hareketleri kesinlikle yapamam demiÅŸtim, kendime güvenim yoktu. Çabuk sıkılıyor veya kafam baÅŸka yerlere gidiyordu. Sonra “pause” tuÅŸuna basıp P90X-severlerin bloglarını, paylaşımlarını okumaya baÅŸladım ve sonuç olarak bana inanılmaz bir güç, enerji geldi. Tabii ki belki bedenen deÄŸil ama düşünce olarak öyle hissettim o an :-) Ardından herkes yapıyorsa ben neden yapamamayım dedim ve “play” tuÅŸuna basıp bütün hareketleri elimden geldiÄŸince yaptım, yapmaya çalıştım.

3’üncü 5’inci gün derken 1. haftam bitmiÅŸti ama nasıl bitirdiÄŸimi bir de bana sorun, geçtim kaslarımı damarlarım bile aÄŸrıyordu :-) Bir de tuhaf bir mutluluk vardı. Hem spor esnasında sinirlenip Tony’e “kes sesini ahmak herif, senin yüzünden bu haldeyim” dercesine ifade sergiliyordum, hem de spor ve duÅŸtan sonra öyle mutlu oluyordum ki o gün çabuk bitse de hemen diÄŸer DVD’yi taksam diye can atıyordum. Çünkü sonucun güzel olacağını tahmin edebiliyordum. Hatta imkansız dediÄŸim diyeti bile yapmaya baÅŸladım. Tuzu, yağı, ÅŸekeri anında çıkardım hayatımdan. Gece atıştırmalarını bıraktım. Beslenme tablomda çok iyiler ve iyiler dışında yiyecek, içecek tüketmemeye baÅŸladım. Ayrıca bu duruma beklediÄŸimden daha hızlı bir sürede alıştım.

Tabi ÅŸunu da bilmek gerekir ki bizler ne birer Tony’iz ne de birer Dreya. Onlar kendilerini 1 hafta veya 1 ay içinde o hale getirmediler ve hareketlerini o derece yapabilmeleri için baya bir çaba sarf ettiklerine eminim. Zaten videolardakilerin çoÄŸu sporcu ve atletizm ile uÄŸraÅŸan insanlar. Olmuyor, yapamıyorum deyip de bırakmak bence bi saçmalık. Ä°stedikten sonra gerçekten oluyor, sadece inanın ve elinizden geleni yapın.

Åžu an kendimi en önemlisi moralimi toparlanmış, hazır durumda hissediyorum ve programım bitene kadar bir daha motora binmemek üzere :-) bugün tekrar start veriyorum. Motivasyonumu oldukça yüksek tutan Aykut Hocam’a, sizler arkadaÅŸlarıma (P90X Ailesine) sonsuz teÅŸekkür ediyorum. SaÄŸlıklı bir hayat ve serüveninizde baÅŸarılar diliyorum…