Bir dakikalığına, kör olduÄŸunuzu hayal edin… Tamamıyla karanlık, renker yok, güzellikler yok, sadece simsiyah… EÄŸer kör olsaydınız, görebilmeyi ne kadar isteyeceÄŸinizi kendinize sorun. EÄŸer kendinizi limitlerinize kadar zorlamak, size görebilmenizi saÄŸlasaydı, yapar mıydınız? EÄŸer bir tedavisi olsaydı, ona ulaÅŸmanıza engel olunmasına izin verir miydiniz? Görmeyi gerçekten isteseydiniz, sizinle dalga geçmeleri ya da gülmeleri umurunuzda olur muydu? UÄŸurunda acı çekme ve zorluklar da olsa, yine de “gerçekçi” olmayı tercih eder ve ÅŸansınızı denemez miydiniz? Körlüğün tek tedavisi, sıkı çalışmakta olsa, yapmaz mıydınız? Sadece bir kaç saatlik ekstra çalışma, daha önce denemediklerinizi deneme, yapamadıklarınızı yapma ve bir kaç damla daha ter… buna deÄŸmez miydi?

Gerçekten baÅŸarmayı istiyor musunuz? O zaman kör olduÄŸunuzu düşünün ve baÅŸarmak için ne gerekiyorsa yapın. Çünkü baÅŸarının yolunu biliyor ve hala yapmıyorsanız… zaten körsünüz!