Herkese Merhabalar :)

Daha önce bir blog paylaÅŸmıştım (Öz EleÅŸtiri, Samimi Ä°tiraflar…), okumayan arkadaÅŸlar için tekrardan kendimle ilgili bir hatırlatma yaparak baÅŸlamak istiyorum. Ãœniversite hazırlık temposu içinde 9 ayda alınan 24 kilo ile baÅŸladı benim hikayem. Evet, ben de dedim “yuh bu nasıl oldu” diye. Fakat gece 2-3’lerde yenen fastfoodlar, uyku düzeninin altüst olması, hareketsizlik falan derken bu kiloyu almanın pek de “yuh”luk bir yanı olmadığını görebiliyoruz :) Yaz olduÄŸunda baÅŸlamak istedim spora fakat bu sefer de bilgisayar falan derken araya gitti. Kilolara hiç alışamadım, ne kadar kilo alıp vücudumun mahvolduÄŸunu görsem de bunun için uzun bir süre üşengeçlikten dolayı harekete geçemedim, bu da iÅŸin garip bir yanı. Ä°vme kazanmam biraz zor oluyor galiba :)

Kilolarımla barışığım diyen insanları da (24 kilo almama raÄŸmen) eleÅŸtirmeye ve o kiÅŸilerin ciddi öz güven problemlerinden dolayı bu yalanın arkasına sığındıklarını düşündüm, düşünüyorum. Hatta savunma olarak “beni daha tatlı gösteriyor” diyeni bile duydum. Kim plaja gittiÄŸinde kilolu birine “oofff ne kadar tatlı yaÄŸları var helal be, ooo bi de sarkan yaÄŸlardan vov maÅŸallah” dedi! Kendimizi kandırmanın anlamı yok çünkü bu düşünce tarzı dışardan çok komik duruyor. Belki de daha inandırıcı bahaneler bulunmalı :))

Ä°ÅŸte bu zihniyetimden dolayı da, 24 kilo almış olmama raÄŸmen aldığım kıyafet sayısı 2’dir. Çuval gibi bir alt bir üst aldım sadece, çünkü en kısa zamanda kilo vereceÄŸimi ve o ivmeyle eski kıyafetlerime geri kavuÅŸacağım inancını taşıdığım için hiçbir ÅŸey almadım. Aynaya baktığımda “sen kimsin kardeÅŸ” dediÄŸim an deÄŸiÅŸme vaktinin çoktan geldiÄŸini gördüm ve bir ÅŸekilde ilk adımı attım.

Biraz da spor sürecinden bahsetmek istiyorum. Tam 97.1 kilo ile baÅŸladım. Åžu anda ise tam 85’im. Yani -12.1 kg. Fazlalık kilolarla hareketlerin yapılması hiç kolay olmuyor, belki nizami bile olmuyordur çoÄŸu. Fakat burada aklı kullanıp düşünmek ve bu zor durumu mantıklı temeller üzerine oturtmak gerekiyor, aksi takdirde saçma bahaneler bularak bırakmak kaçınılmaz son.

Biz bu kiloları bir günde almadık deÄŸil mi ? Uzun süredir spor da yapmıyoruz. Eee vücudun geldiÄŸi hal ortada. Bir anda baklavaların çıkmasını hayal etmek, 2. günden hareketleri nizami yapmak, mükemmel mekikler şınavlar falan beklemek; 1 gün boyunca ders çalışıp ertesi gün sınava girip derece yapmayı beklemek kadar ‘akıl dışı’. Vücudumun ÅŸu anda geldiÄŸi hali görünce P90X’ten sadece spor için deÄŸil ‘hayat adına anladığım’ en güzel ÅŸey ÅŸu: Elinden geleni yap gerisini boÅŸver.

Sonuç; başlangıçtaki mükemmel nizami yapılan hareketler ile değil, play tuşuna bastıktan sonra her saniyede akıttığınız ter ile geliyor. Bu da somut sonuçlar ile sabitlenmiş bir gerçek. Hani derler ya hep inanmak başarının yarısıdır, en gerçeklikten uzak sözdür benim için. İnanmak başarmanın tamamıdır. Burada belirleyici olan inanmaktan ne anladığınız. İnanmak demek zorlanmadan, acı duymadan, yerlere vurmadan, ciddiyetsiz ciddiyetsiz bir şeyi yapıp, güle oynaya hedefe ulaşmak ise zaten bir şey konuşmanın anlamı kalmıyor bence. İnanmanın; denizde boğulurken hayatta kalmaya çalışmak için verdiğimiz çaba gibi bir şey olması lazım ki o inanmak olsun. Bu gördüğüm en keskin ve net inanmak tanımıydı benim için, bir videoda izlemiştim.

Beslenme kısmına gelince; fastfood, gazlı içecekler ve basit ÅŸekerler haricinde her ÅŸeyi yedim. Yine de ne yedin diye merak edenler için, yaÄŸsız tavuk göğsü, balık, yaÄŸsız kırmızı et, karnıbahar, pırasa, brokoli (o bir efsane… :D), kuru fasülye, börülce, ıspanak, kuru dolmalar falan… Hani içlerinde vov çok ilginç denilecek özel bir beslenmem yoktu :) Sadece birkaç ayrıntı vardı. Mesela bu süre boyunca ÅŸeker ihtiyacımı elma, muz ve portakallardan aldım. Åžimdi diyeceksiniz ki hiç mi tatlı krizlerin gelmedi? Bu soru üzerinde bayağı bir gözlem yaptım kilo vermeden önce de. Tatlı krizlerim her seferinde ana ya da ara öğünlerimi atladığımda geliyordu, diÄŸer bir deÄŸiÅŸle ÅŸekerlere olan saldırganlık hep bunu yaptığımda oluÅŸuyordu. Çünkü kan ÅŸekerim düşüyordu, haliyle böyle oluyordu. Benim gibi günde ard arda 4 çikolata yiyip, üstüne 2 peynirli Çizi, o da kesmeyip bir de gazoz içip kendini ÅŸeker komasına sokan biri bile tatlı ihtiyacını meyvelerden ve yemeklerdeki karbonhidratlardan karşılayabiliyorsa, bence herkes krizlerini bir ÅŸekilde pasifize edebilir :) Åžu anda elma bile aşırı ÅŸekerli geliyor siz düşünün gerisini…

Basit ÅŸekerleri tükettiÄŸim günler sürekli uykum gelirdi gün içerisinde ve bu artık rahatsız edici bir düzeye ulaÅŸmıştı. Åžimdi hiçbir problem yok, çok zindeyim. Ä°nsülin seviyem de hep normal deÄŸerlerde olduÄŸu için yaÄŸ yakmam çok daha kolay oldu diye düşünüyorum. Fakat söylemeden geçemeyeceÄŸim, ilk 2 hafta kırılma zamanları. Çünkü o süre boyunca her gün rüyamda pizzalar, waffle’lar yedim :D Her uyandığımda oh yememiÅŸim ya diye baÅŸlıyordum güne :) Aynı zamanda öğle ve akÅŸam yemeklerimin yanında mutlaka ya bir salata vardı ya da yoÄŸurt.

DiÄŸer bir deÄŸinmek istediÄŸim konu ise ÅŸu light ürünler. Yok efendim light peynir, yarım yaÄŸlı yoÄŸurt, yarım yaÄŸlı ayran falan… Ben her ÅŸeyi tam yaÄŸlı tükettim. Çünkü her zaman yarım yaÄŸlı ve light ürünler benim için inanılmaz lezzetsiz olmuÅŸtur. Buna raÄŸmen verdiÄŸim kilolardan çıkardığım sonuç ise bir ÅŸeyin ölçüsünü kaçırmadığımız sürece ayrıntılarla uÄŸraÅŸmaya gerek yok. Çünkü bazen ayrıntılara çok takılmak ve o ayrıntılar içerisinde boÄŸulmak bir ÅŸeyden komple soÄŸumanıza neden oluyor ki ben bunu çok sık yaÅŸamış biriyim.

Verilecek daha 15 kilom var. 70 hedefim. Ve buradan desteklerini hiçbir zaman esirgemeyen Aykut Hocama, baÅŸlamamdaki en büyük somut motivasyon kaynaklarından olan sevgili Teoman abime ve bu aileyi güzel yorumları paylaşımları ile renklendiren diÄŸer tüm arkadaÅŸlara, abilerime, ablalarıma sonsuz teÅŸekkürler diyerek yazımı noktalıyorum. DeÄŸerli vaktinizi ayırıp, yazımı okuduÄŸunuz için de hepinize çok teÅŸekkür ediyorum. SaÄŸlıklı huzurlu mutlu bol P90X’li günler… :)