“BaÅŸlamak bitirmenin yarısıdır” derler esasında. Oldum olası hiç hazzetmedim bu sözden. Dünyanın en samimiyetsiz motivasyon cümlesidir. Kimi zaman da alay etmek için kullanır bazıları. BaÅŸlamak; çoÄŸu kez heves etmekten, meraktan, ayak uydurmaktan ibarettir. GeçmiÅŸi şöyle bir hatırlarsanız eÄŸer, yogaların, pilateslerin televizyon ekranlarında, sabah kuÅŸaklarında boy gösterdiÄŸi zamanlar vardı. En az 10 kiÅŸi tanıyorum, sabah çok afedersiniz camış gibi beslenip, ÅŸekerli türk kahvesini de yuvarladıktan sonra, televizyonun karşısında çamurda debelenen su aygırı gibi enstantaneler veren…

Sonrasında medeni memleketlerde çok çok uzun yıllardır var olan ama bizde yeni yeni yaygınlaÅŸan spor parklarında, ne yaptığını bilmeden, hiç bir fikri olmadan, saÄŸlıklarını tehlikeye atarak pedal çeviren, hoplayan zıplayan teyzeler peydah oldu. Aslında maksat spor falan deÄŸildi. “Falanca gidiyor, biz de gidelim. Patlayana kadar yiyelim, eÅŸofmanları çekelim, spora gidelim, bedenimize zulüm edelim…” Mantık bu olmasa da yaptıkları tek ÅŸey buydu. Spor yaparken Mualla Hanımın yeni aldığı halının rengini tartışmalar, alt komÅŸunun perdelerinin ne kadar kirli olduÄŸunu çekiÅŸtirmeler, akÅŸam üstü 5 çayında ne yesek muhabbetleri…

Tüm bunları niye yazdım? Hepsi de sadece iş olsun diye yapılan, amaç gütmeyen, işsizlikten, sıkıntıdan, laf ola beri gele mantığıyla girişilen işler de o yüzden. Hepsinin sonu ya ortopedi kliniği oldu ya da yaktıkları üç beş kaloriyi eve geldikten sonra misliyle telafi etme alışkanlıkları yüzünden ters tepen bir maceradan ibaret kaldı.

Bir işe başlamak çok kolay, bırakmak ondan daha kolaydır. Hele konu P90X olunca.

Ä°nternetteki deÄŸiÅŸim videolarını izleyip gaza gelmeyen var mı? Süper bir motivasyon kaynağı oldu hepimiz için. “Onlar yapabiliyorsa, sen de yapabilirsin”… Yapamazsın arkadaşım :)  En azından ilk baÅŸta. Ä°ÅŸte o “ilk baÅŸlar” mevzusu, P90X’i bırakıvermenin en iyi yolu. BaÅŸlamak bırakmanın yarısı haline geliveriyor. Åžimdi ben henüz 5 günlük bir P90X’çi biri olarak burada ahkam kesiyormuÅŸum gibi olacak biraz. Ãœstadlar af buyursunlar ama, bu yanlış motivasyonu en iyi fark edebilecek olanlar da yine yeni baÅŸlayanlar aslında.

33 yaşındayım.

120,2 kilo ile başladım.

5 gün sonra yani bu sabah tartıldığımda tartı 117,4 kg’yi gösteriyordu. Yaklaşık 3 kilo gitmiÅŸ ve sıvı kaybı olduÄŸunu sanmıyorum. Beslenme hususunda çok katı kurallar koydum ve inatla sürdürüyorum. Günde 1.5 litre su içen biriyken ÅŸu an 4 litreyi buluyorum. Neyse konu bu deÄŸil.

Konu, baÅŸlamanın bırakmak için bir vesile olmasının önüne nasıl geçebileceÄŸimiz. Yani motivasyonu yitirmeden, üstüne motivasyon eklemek. Ancak bu motive olma iÅŸini abartınca, olay yine, “sırf bırakabilmek için baÅŸladım” gibi bir hisse dönüşüyor.

DoÄŸru motivasyon nedir peki?

Videolardaki adamlara bakıp, onlar yaptıysa ben de yaparım demek motivasyonun kralı. Ama en büyük düşmanı da. Ä°lk baÅŸarısızlıkta, ya da zorlanmada ben bunu yapamayacağım deyip, Tony amcaya veda etmek çok kolay. Ä°lk gün 5 kez eÅŸiÄŸinden döndüm. Ama kaybedecek bir ÅŸeyim olmadığı için yapmadım. Yoga’yı es geçmem dışında :)

Motivasyonunuz ters motivasyona dönüşmesin. Örnek vermek gerekirse, takım sporlarında çok sık görülen bir olaydır bu. Çok önemli bir maç için belki günlerce, haftalarca hazırlık yapılır, motivasyon üstüne motivasyon katılır, herkes emin olur zaferden, görünüşte her ÅŸey tamamdır ama, maç baÅŸladığında stres baÅŸlar. Dakikalar geçtikçe daha da artan stres motivasyonu olumsuz yönde etkileyip, disiplinden kopmaya neden olur ve nihayetinde ” hüsran” yaÅŸanır. Pek çok örneÄŸi mevcuttur.

Siz de motivasyonunuzu ulaşılabilir şeyler üzerine kurun. Tony Amca ve çetesi o vücutları 90 günde yapmadı. Aylarca, belki yıllarca çalışmış olmanın ürünü. Senin 90 günde yapabileceğin şeylerin sınırı belli. İnsan denen şeyin bir anatomisi var ve legolardan kurulu değil bu düzen maalesef. Beğenmediğin bir parçayı çıkarıp yerine başka bir tanesini yerleştirmek mümkün değil. Vücut bir bütün ve beyin denen ilkel bir yönetici tarafından yönetiliyor. Sen zayıflamak için çabaladıkça o, aman yağlarımız azalmasın, ağzımızın tadı kaçmasın mantığıyla senin çabalarını sabote etmeye çalışır. O yüzden sihirli bir değnek yoksa elinizde, hayallerinizde ve hedeflerinizde makul olun.

İki kuralı sürekli tekrarlayın:

1- Kalite tekrardan daha önemlidir.

Tony Amca 20 yapıyorsa sen 5 tane yap. KomÅŸun Mercedes’e biniyor diye sen borçlanıp Mercedes almaya kalkma, gerekiyorsa TofaÅŸ’a bin. Bu esnada biriktirip bir zaman sonra hemen Mercedes olmasa da VW’ye binecek duruma gelirsin belki. Ama o Mercedes’i aklından çıkar. Gerçekçi bir hedef deÄŸil :) (örneÄŸe bakar mısınız?)

2- Kahraman olmaya çalışmayın.

Åžurada biz bizeyiz. Ekran karşısına geçtiÄŸinizde canlı yayında falan deÄŸilsiniz. Bu bir sınav da deÄŸil. Bir heyet önünde beden eÄŸitimi sınavına tabi tutulmuyorsunuz. Kimseye kendinizi ispatlamaya çalışmayın. Hatta kendinizi, kendinize bile ispatlamaya çalışmayın. Çok afedersiniz af buyrun “sidik yarışına” girmeyin. Bacağınızı 45 derece açabiliyorsanız 46 derece açmak için kendinize zulüm etmeyin. Bu program 90 günlük unutmayın. Gelecek hafta o zorlayıp kendinizi sakatlama riskine girdiÄŸiniz hareketi yaparken 46 derece deÄŸil belki 60 dereceyi yapabildiÄŸinizi göreceksiniz. Yani sloganınız  “adım hıdır, elimden gelen budur olsun”. Elinizden geleni ardınıza da koymayın.

P90X’in 90 gün olduÄŸunu unutmayın. Yani ilk gün sonunda, “nerde benim baklavalarım?” moduna girmeyin :) Belki 90 günde bile çıkmayacak o baklavalar. Baklava bulamıyorsanız, tulumba tatlısı çıkarın :)

Åžahsen ilk gün sonunda “canın cehenneme dostum” dedim, bıraktım. Evet bıraktım. Antrenman bittikten sonra ben bunu bi daha yapmam dedim. Sonra 90 aklıma geldi. Tony Amca, performansını beÄŸendim, al sana Arnold vücudu deyip bizi deÄŸiÅŸtirmeyecekti. 90 gün sonunda, emeÄŸimizin karşılığı bir ÅŸekilde zaten bize verilecekti. Böyle kandırdım kendimi ve devam ettim. Dün akÅŸam farkettim ki, kondisyonum bu kısa sürede fark edebileceÄŸim derecede yükselmiÅŸ. Kolay deÄŸil; en son askerde spor yapmış, kollar bacaklar sanki eklemsizmiÅŸ gibi, esnekliÄŸin “e” sinden mahrum, tek sermayesi göbeÄŸi olan bir adam için, aniden böyle bir tempo yapmaya çalışmak zor.

Ben hedeflerimi revize ettim. Baklava istemiyorum mesela. İdeal kiloma inmek tek düşüncem. Bunun için 2. bir tur P90X gerekli olacak çok büyük bir ihtimalle. Yapar mıyım, onu şimdiden söyleyemem ama, mantıklı bir hedef üzerine kurulmamış motivasyonun insanı çok çabuk demoralize ettiğini ve motivasyonu süründürdüğünü çok rahat söyleyebilirim.

P90X’i araÅŸtırırken kafamda oluÅŸan, baklava, kaslı kollar yada beachbody hedefi artık yok. SaÄŸlıklı ve verebildiÄŸi kadar kilo vermiÅŸ, merdiven çıkabilen, efor gerektiren iÅŸlerde çabucak dili yere deÄŸen biri olmaktan kurtulmak hedefiyle artık mutluyum. Bu hedefe varalım, baklava için sonra tekrar düşünürüz.

Saygılar…

NOT: Bu yazıdan, sallayın gitsin, olmuyorsa uğraşmayın anlamı çıkmasın. Elinizden geleni yapın elbette. Yapabildiğiniz şeylerin karşılığını alacaksınız. Bu süreçte yapamadıklarınızı da yapmaya çalışacaksınız. Bakın yapacaksınız demiyorum. Emeklemeden koşmaya çalışmayın yani. (tüm yazının özeti en son cümle oldu, ne demeye bu kadar uzattım ki :)