Genç yaşında hayatın sırrına muvaffak olmak için can atan bir delikanlı vardı. Kime, nereye gittiyse umduğunu bulamadı. Hayatın sırrı olmalıydı ama bu sırrı ona kim verebilirdi?

Bir gün dediler ki; falanca yerde bir bilge yaşar. Devasa sarayında hayatın sırrını öğretir merak edenlere. Bu uğurda mecnun olmuş genç, toplar bohçasını düşer yola. Sarayı bulmak zor olmaz, keza gerçekten çok büyük ve ihtişamlıdır. Tek sorun, yüksek bir dağın tepesinde olmasıdır. Hayatın sırrı ile arasında yüzlerce hatta belki de binlerce basamak vardır. Düşe kalka, hücrelerindeki son enerji kırıntısını da feda ederek çıkar merdivenleri. Tüm motivasyonu, o sırrı elde etmektir. Düştüğü yerde geri dönmeyi düşünmez. Yorulduğu yerde bohçasındaki fazlalıkları bırakarak devam eder tırmanmaya. Nihayet bilgenin huzuruna varıp, o merak ettiği sırrı nerede bulabileceğini sorar.

Bilge, gencin eline tahta bir kaşık tutuşturur, içine de bir tane yumurta koyar.

“Åžimdi git sarayın birinci katından baÅŸla gezmeye. Döndüğünde soracağım sorulara vereceÄŸin cevaplara göre bu sırra sahip olabilirsin” deyip genci yollar.

Genç elinde kaşıkla düşer yola. MuhteÅŸem yapının içinde, nereye bakacağını ÅŸaşırır. Kabartmalar, tablolar, çeÅŸit çeÅŸit bitkiler, etrafta dolanan ve daha önce bir çoÄŸunu görmediÄŸi muhteÅŸem hayvanlar… BüyülenmiÅŸ biçimde kendini kaybeder adeta. Takip ettiÄŸi yol onu, yine bilgenin huzuruna ulaÅŸtırır.

“Ne gördün anlat” der bilge.

Genç gördüğü muhteÅŸem ÅŸeyleri heyecan ve hayranlıkla tek tek en ince ayrıntısına kadar anlatır bilgeye. Sükunet içinde, genci dinlemekte olan bilge, gencin sözünü bitirmesi üzerine, “Yumurta nerede peki ?” diye sorar. O ana kadar yumurtayı tamamen unutmuÅŸ olan genç elinde tutmakta olduÄŸu boÅŸ tahta kaşığı hatırlar. Biraz tedirgin biraz da mahcubiyet içinde, bilmiyorum manasında başını sallar. Yumurtayı düşürmüştür nihayetinde.

Bilge gülümser, gencin elinde tuttuÄŸu kaşığın içine bir tane daha yumurta koyar ve bu sefer ikinci kata gitmesini söyler gence ve ekler; “Bu sefer yumurtayı kırma”.

Genç elinde yumurtayla yola düşer. Gözünü yumurtadan ayırmaz, kaşığı sıkı sıkı kavrar ve yumurtayı kırmadan bilgenin huzuruna varır tekrar. Bilge gence;

“Yumurtayı kırmadan geri getirdin, gerçekten büyük bir baÅŸarı. Peki ikinci katta neler gördüğünü anlat bakalım” der.

Genç kısa bir ÅŸaÅŸkınlığın ardından, boÅŸ boÅŸ bilgenin yüzüne bakmaktadır. Yine mahçuptur. Fısılıdar gibi konuÅŸur; “Yumurtayı düşürmemek için sadece ona konsantre olduÄŸum için, etrafa bakmaya cesaret edemedim. Ne zaman kafamı kaldırsan yumurtayı düşürecek gibi oldum, o yüzden incelemeye, bakmaya fırsatım olmadı efendim” der.

Bilge, gencin omzuna koyar elini ve kulağına fısıldar…

“HAYATIN SIRRI; YUMURTAYI KIRMADAN ETRAFINDAKÄ° GÃœZELLÄ°KLERÄ° GÖREBÄ°LMEKTÄ°R EVLAT”

Sanırım bu hikaye biz “ÅŸiÅŸkoların” ibret alması gereken bir hikaye. Etrafta öyle güzel ÅŸeyler var ki, yumurtayı düşünmeden hepsinin tadını çıkarıyoruz. Åžimdi de yumurtayı kırmamak için, etrafımızdaki güzellikleri ıskalıyoruz. Oysa hem yumurtayı kırmadan, hem de o güzelliklerden faydalanarak yaÅŸayabilir miyiz?

Ömrümüz boyunca lor peyniri, tavuk göğsü yiyip, paketlerinden üzerindeki besin değerlerine mi bakacağız, yoksa sporu araç olmaktan çıkarıp amaca dönüştürüp, lahmacunu da, dondurmayı da sırf yemiş olmak için değil de zevk almak için tadımlık hüpletebilecek miyiz?

Play tuÅŸuna basmak ya da basmamak… Ä°ÅŸte bütün mesele bu…