Bir varmış bir yokmuÅŸ… Uzaklarda tatlı bir kız yaÅŸarmış… Hayat dolu, hayvan dostu, pozitif, sevecen, sevilen, mutlu ve umutlu… Hayata dair hayalleri, hedefleri varmış. BoÅŸ durmamış, kendini geliÅŸtirmiÅŸ, çok okumuÅŸ, çok görmüş… HerÅŸey yolunda sanmış…

Taa ki bir gün aynada kendini görene kadar. Aynada karşılaÅŸtığı görüntü, onun ideallerindeki kızdan çok uzakmış. Hayatta hiçbir zaman “fiziÄŸi” en ön plana koymamış ama fiziÄŸi, daha da önemlisi gelecekteki saÄŸlığı için, bir ÅŸeyler yapması gerektiÄŸini anlamış.

Sonra, araÅŸtırmacı ruhu ile araÅŸtırmış da araÅŸtırmış. “Kandırıkçılarla” gerçekler arasındaki farkı bilecek kadar da zekiymiÅŸ. Özenle hazırlanmış, harika bir siteyi bulması çok uzun sürmemiÅŸ. Ä°lk seferinde, kendini alamayıp sabahın ilk ışıklarına kadar incelediÄŸinde ise, çok doÄŸru bir yerde olduÄŸunu ve çok doÄŸru bir iÅŸ yapacağını iliklerine kadar hissetmiÅŸ.

“Ekstrem sonuçlar, ekstrem bir program gerektirir” demiÅŸ hocası ona. Dünyanın en kolay programı olmadığını anlamış ama dünyanın en iyi sonuçlarını alacağına de yemin etmiÅŸ hırsla.

Aslında mutlu sona çıkan yol, güllerle de bezenmemiÅŸ. Yol boyunca sivri dikenler (pizzalar, kolalar, cipsler, alkol…) ve kötü kalpli cadılar (o gördüklerin yalandır, hem doÄŸru olsa bile sen yapamazsın) varmış. Ama öte yandan yardım eli uzatan iyi insanlar da çokmuÅŸ. En ihtiyacı olan anda “onlar yapabiliyorsa, sen de yapabilirsin” diye kulağına fısıldayanlar, heyecanlarını paylaÅŸanlar, desteÄŸini esirgemeyenler çok olmuÅŸ. Kız kendini yuvada hissetmiÅŸ.

Ve sonunda o gün gelmiş çatmış. 30. günde aynanın karşısına yeniden geçme zamanıymış. Hocası zamanında ona, ne kadar hoşunuza gitmese de o ilk gün fotoğrafınızı çekin, hepimiz o yollardan geçtik demiş. Ama azim, hırs ve kararlılık ile geçen 30 günün ardından bu sefer tablo çok farklıymış. Ortama adeta güneş doğmuş. Bu sefer yüzler gülmüş, hatta gözler yaşarmış.

Veee… bu masal burada bitmemiÅŸ. Tam tersi, masal da hayat ta aslında daha yeni baÅŸlıyormuÅŸ… O uzaklardaki tatlı kız için…