Merhabalar,

Uzunca bir süre yaÅŸadığım Almanya macerası sona ermiÅŸ, büyük umutlarla döndüğüm memleket ise tam bir stress makinesine dönüşmüştü. Bir yılı aÅŸkındır Türkiye’deydim ama hala iÅŸler yolunda deÄŸildi. Haftada iki gün de olsa gittiÄŸim spor salonum artık yoktu.

YoÄŸun iÅŸ temposu, düzensiz yemek ve hele de her öğlen bol hamurla yapılmış aşırı yaÄŸlı kıymalı pideler, bedenimde hakettikleri etkiyi gururla gösterir olmuÅŸlardı. Derken bir sabah uyandığımda oynatamadığım boynum ve hareket ettiremediÄŸim sol kolumla kendimi bir hastane odasında buldum. Zaten var olan bel fıtığım tavan yapmış, üstüne bir de ileri derece boyun fıtığı olmuÅŸtum. Zaten doktorun çaresizce bakışı ve MR iç açıcı deÄŸildi ama “Ankara’ya gitmeli acil ameliyat olmalısın” sözü herÅŸeyin tuzu biberi olmuÅŸtu.

Çaresizdim ve sadece evde tembellik yapıp doÄŸal tedavi yöntemlerinin güvenirliÄŸini araÅŸtırmakla meÅŸguldüm. Kolumdaki güç kaybı %45’lerdeydi ve aÄŸrılar dayanılmazdı. Gece uyuyamadığım için ÅŸu an pek popüler olduÄŸunu düşündüğüm bir Klan savaşı oynuyor ve saldırdığım köylerden kendi acımın intikamını alıyordum. Ara sıra yazıştığımız klan arkadaÅŸlarımızla da oyunun çok zaman aldığından ve hareketsizliÄŸimizden sızlanmamız bir nebze olsun rahatlatıyordu; en azından farkındaydık, ya olmasaydık Allah korusun :-)

Ve ne olduysa bi arkadaÅŸ o akÅŸam P90X yapmak için oyundan ayrıldı! Neydi bu ve nasıl bırakmıştı oyunu? Ä°stemeye istemeye olsa da oyundan çıkıp P90X sitesine girmiÅŸtim. Mavi ve gülen gözleriyle yeni fit vucudunu cesurca sergileyen Aykut Hoca’yı gördüm. Bir iki blog okudum ve cep telefonuna sarıldım. Telefondaki sakin ses büyük bir sabırla gece yarısı bütün sorularımı cevapladı. Ve ben sipariÅŸi çoktan vermiÅŸtim…

Sonrası… Resimler bir sonraki yazıda geliyor… :-)