Aranızda uzun süredir bulunmanıza raÄŸmen, ilk yazıyı yazmaya iÅŸim dolayısıyla pek vakit ayıramamıştım. Åžimdi ise ilk Blog’umu yazıp, ‘+1’ olarak aranıza katılıyorum. Size P90X ile tanışmamı, ardından da bugüne nasıl geldiÄŸimin hikayesini anlatacağım…

Şaka değil, günde 2,5 litre kolayı rahatlıkla içen, üstüne bir de tatlıları yuvarlayan birini düşünün. İşte o bendim. Üstüne duble porsiyon yemekleri de yiyordum. Sanki tüm işi şu dünyada yemek yemek olan biri gibi. Abur cuburu ise ara öğün gibi yiyordum. Ne kadar korkunç bir durum, değil mi?

15 yaşına kadar hiç spor yapmamış, daha doğrusu yapamamış biri olarak, internette gördüğüm salon sporcularının güçlü görünen fizikleri beni de etkilemişti. Spor salonuna yazıldım, inanılmaz ağrılar oldu. Koşuda bile dayanıklı değildim. Gide gele alıştım, birkaç ay geçti vücut geliştiğini gösterdi. Poşetleri taşımak artık daha kolaydı ancak, esneme hareketlerini yapamamam beni hayli üzmüştü ve yaptığım şeyin bir işe yaramadığını düşünerek bıraktım. Ve ardından doğal olarak sağlıksız beslenme, kilo alımları tekrar başladı. Öyle ki bana bol gelen pantolon artık dizimin hemen üstünden giremez olmuştu.

Tekrar spor yapmaya nereden baÅŸlamalı diye düşünürken sınıf arkadaşım bana P90X’ten bahsetti. Ä°lk baÅŸta çok merak etmemiÅŸtim. Ä°ki ay kadar sonra araÅŸtırdım, gördüğüm ÅŸeyler gerçekten ÅŸaşırtmıştı beni. Özellikle kilolu bir ailede oluÅŸum, kilolu insanları normal görmeme neden olduÄŸundan ötürü, kilolu insanların fiziklerinin ne kadar kısa sürede böyle deÄŸiÅŸtiÄŸine inanamamıştım. Hatta “hepsi Photoshop, zayıflama ilaçları gibi nitelikli dolandırıcılık” gibi ÅŸeylerdir diye düşündüm. Ama sonra da, “Denesem iÅŸe yarar mı acaba?” diye içime güzel bir kurt düştü.

Videoları önce izledim. Ardından sadece izlediğim için, kolaylıkla yapılabileceğini düşünüp işe yaramayacağına karar kıldım. Önyargının ne kadar kötü olduğunu işte şimdi daha iyi anlıyorum.

‘Tamam baÅŸlayacağım” dediÄŸim anda, ard arda sınav, iÅŸ telaÅŸesi girince büyük bir ara oldu baÅŸlayamamak için. Büyük bir zaman kaybıydı benim için, belki ÅŸimdiye fit olabilirdim diyorum ÅŸu an. Ama zararın neresinden dönülse kardır. Zamanı, motivasyonu ayarlamak gerçekten zorladı beni. Sonuç odaklı düşünmem bana bu yüzden zaman kaybettirdi. Sonuçları hemen almayı düşünmenin yanlış olduÄŸuna varmam bayağı zaman aldı.

Peki ÅŸu anda durum nedir? Dönüşümün baÅŸlangıcındayım. Hem mental, hem de fiziksel olarak. P90X’e baÅŸlayalı 3 hafta oldu, iki gün sonra 3. haftam dolmuÅŸ olacak. Hiç esnek olmayan bir bedenle, daha ikinci haftamda köprü hareketini hiç zorlanmadan yapabilir hale geldiÄŸimi görmek beni P90X’e baÄŸladı. Sabah 5 dedin mi kendiliÄŸimden uyanır olmaya baÅŸladım artık! Hayatıma sonradan giren bir ÅŸey gibi hissetmiyorum. Tıpkı yemek yemek gibi doÄŸal birÅŸey sanki. Çünkü günümü öldürecek kadar vaktimi almıyor. Salona giderken gidiÅŸ dönüş bir saat, antrenman 2 saat, ki çoÄŸu da aletlerin başında baÅŸkalarının elleri terli terli ellediÄŸi hijyenden uzak aletleri bekleyerek geçiyordu. P90X’te ise böyle bir durum söz konusu bile deÄŸil. Kendi evinizde, kendi duÅŸunuzda, hatta kendi aletlerinizle, kimseyi beklemeden. Ayrıca sizi yine de biri bekleyecekse, o da kumandanızın yardımıyla Ãœstad Tony’dir :-) Tony için ne kadar ÅŸey söylesek azdır. Dünyanın en çok güldüren antrenörü o olsa gerek.

Ä°lk Blog’un acemiliÄŸine verin, ara ara konularda atlama yapmış olabilirim. 90. günün sonunda, fotoÄŸraflarımı burada paylaÅŸacağım. Gününüz ‘X’ olsun, saÄŸlıklı günler!